Kwetsbaarheid - Dit heeft therapie voor mij gedaan 

kwetsbaarheid - alopecia - auto-immuunziekte - verbinding - perfectionisme

15 juni 2022. Ik heb net met trillende handen mijn schedel kaal geschoren. Niet dat daar zoveel werk aan was, want het voorbije jaar was mijn lange haar stelselmatig beginnen uitvallen. Eerst in ronde plekken, die groter werden en talrijker, tot het allemaal te zielig werd. Overal uitgevallen haren. Onmogelijk om te verstoppen.

Ik deed mijn best om dapper te zijn, maar ik herkende mezelf niet meer. Elke keer als ik een spiegel, of zelfs een winkelraam passeerde, voelde ik een steek diep vanbinnen. Wie was die rare vrouw?

Ik kocht mutsjes, sjaaltjes, tot zelfs een pruik. Niks voelde als mezelf. Altijd weer dacht ik ‘betrapt’ te worden. Tot ik, in de lente, besloot om met mijn kale hoofd door het leven te gaan. Een oud vrouwtje stond haar plaats af op de tram, ervan overtuigd dat ik stervende was. Ik voelde me aangestaard en oh zo zielig. Kwetsbaar, ook letterlijk. Want elk zuchtje wind, elke zonnestraal voelde ik intens op die blote schedel.

Aangespoord door mijn therapeut, begon ik die kwetsbaarheid uit te spreken, op het werk, bij familie. Alopecia, een auto-immuunziekte. Geen kanker, geen chemo. Ik vertelde over de vervreemding, het verdriet en hoe onhandig dit was in mijn zoektocht naar een nieuwe levenspartner. De meeste mensen waren ontzettend lief. Sommigen deelden hun eigen kwetsbaarheden. Enkelen voelden zich ongemakkelijk en gingen mij uit de weg. Na de eenzaamheid van de maanden ervoor, voelde de menselijke connectie als balsem op mijn ziel.

Ondertussen is er een medicijn en een hoofd vol krullen. Maar wat ik nooit wil vergeten is dit. Je kwetsbaar opstellen is griezelig. We willen zo graag een perfect beeld tonen van onszelf, maar het feit dat we onszelf verstoppen zorgt net voor afstand. Mensen verbinden zich gemakkelijker met menselijke mensen, kwetsbare mensen. En dat soort van oprechte connectie, daar teken ik voor.

Vulnerability - This is what therapy did for me

vulnerability - alopecia - auto-immune disease - connection - perfectionism

15 June 2022. I’ve just shaved my head with trembling hands. Not that it took much effort, because over the past year my long hair had started falling out systematically. First in round patches, which grew larger and more numerous, until it all became too pitiful. Hair falling out everywhere. Impossible to hide.

I did my best to be brave, but I no longer recognised myself. Every time I passed a mirror, or even a shop window, I felt a twinge deep inside. Who was that strange woman?

I bought hats, scarves, even a wig. Nothing felt like me. I kept thinking I’d be ‘caught’. Until, in the spring, I decided to go through life with my bald head. An elderly lady gave up her seat on the tram, convinced that I was dying. I felt like everyone was staring at me and felt so pitiful. Vulnerable, quite literally. Because every breath of wind, every ray of sunshine, I felt intensely on that bare skull.

Encouraged by my therapist, I began to speak openly about that vulnerability, at work and with my family. Alopecia, an autoimmune disease. Not cancer, not chemo. I spoke about the sense of alienation, the sadness and how awkward this was in my search for a new life partner. Most people were incredibly kind. Some shared their own vulnerabilities. A few felt uncomfortable and started avoiding me. After the loneliness of the previous months, that human connection felt like a balm for my soul.

Now I’m on medication and have a head full of curls. But what I never want to forget is this: showing your vulnerability is scary. We’re so keen to present a perfect image of ourselves, but the very fact that we hide who we really are creates distance. People connect more easily with real people, with vulnerable people. And that sort of genuine connection, that’s what I’m all about.

Grenzen - Dit heeft therapie voor mij gedaan 

grenzen stellen - geen energie - alopecia - auto-immuunziekte - vermoeidheid

Grenzen stellen, daar had ik last mee, zei mijn therapeut. Hoe zo? Ik voelde me betrapt, als een klein kind door de juf.

Het klopte natuurlijk wel dat ik telkens opnieuw tegen een muur liep. Het werk, de kinderen, het huis … het was allemaal vaak te veel. Als ik na het werk in de auto zat te stressen, niet zeker of ik op tijd bij de opvang zou zijn, voelde ik me een hamstertje rennend in een wiel.

Zo was het toch gewoon in deze levensfase, dacht ik. Dus deed ik wat yoga en een wandeling af en toe in de hoop het te blijven volhouden. En toen begon het: flauwvallen, huilbuien, geen energie. Mijn haar dat in plukken uitviel door de auto-immuunziekte alopecia. Ik veranderde van werk, probeerde week-menu’s en volgde podcasts over baas worden van je tijd.

Tijdens groepstherapie werd het me voor het eerst echt duidelijk. Een deelnemer zou door de hele groep liefdevol ontvangen worden. Hij werd op kussens gelegd, mensen streelden zijn armen. Iets in mij zei: ‘Nee!’ Ik wou het niet. En in plaats van te doen zoals de groep, luisterde ik naar die stem diep in mijn buik. Ik negeerde al de paniekerige stemmetjes in mijn hoofd die schreeuwden dat dit niet hoorde. Ik stak geen vinger uit, ademde en bleef bij mezelf.

Die nacht zat vol paniek. Ik draaide en keerde. Tegen de ochtend besefte ik wat het was. Ik had mijn grenzen gesteld. En niet wat andere mensen daarover zouden denken was het probleem, maar wel iets diep in mij dat vond dat ik altijd moest klaarstaan voor iedereen. Dat neen zeggen een vreselijke straf zou opleveren.

In therapie leerde ik dat ik dat moest oefenen. Eerst bij mensen die voor mij niet belangrijk waren. Zo snapten die paniekerige stemmetjes dat er helemaal niks ergs gebeurde. En de stem van diep uit mijn buik die weet wat goed is voor mij, werd sterker en sterker.

‘Setting boundaries, that’s what I was struggling with,’ my therapist said. ‘How so?’ I felt caught out, like a small child by the teacher.

It was true, of course, that I kept hitting a brick wall time and time again. Work, the children, the house… all of it was often too much. When I was sitting in the car after work, feeling stressed and unsure whether I’d make it to school on time, I felt like a little hamster running on a wheel.

That’s just how it was at this stage of life, I thought. So I did some yoga and went for a walk now and then, hoping to keep going. And then it started: fainting spells, crying fits, no energy. My hair falling out in clumps due to the autoimmune condition alopecia. I changed jobs, tried weekly meal plans and listened to podcasts about taking control of your time.

It was during group therapy that it really dawned on me for the first time. A participant was to be lovingly welcomed by the whole group. He was laid on cushions, people were stroking his arms. Something inside me said: ‘No!’ I didn’t want that. And instead of going along with the group, I listened to that voice deep in my gut. I ignored all the panicky little voices in my head screaming that this wasn’t right. I didn’t lift a finger, I breathed and stayed true to myself.

That night was filled with panic. I tossed and turned. By morning, I realised what it was. I’d set my boundaries. And the problem wasn’t what other people might think about it, but rather something deep inside me that felt I always had to be there for everyone. That saying ‘no’ would result in a terrible punishment.

In therapy, I learnt that I had to practise this. First with people who weren’t important to me. That way, those panicky little voices realised that nothing bad was happening at all. And the voice from deep within my gut, which knows what’s good for me, grew stronger and stronger.

Storm - Dit heeft therapie voor mij gedaan 

woede - relatiebreuk - verdriet - grenzen stellen

Het voelde als een gigantische vloedgolf die me overspoelde. Mijn hele opvoeding van ‘boosheid inslikken’, ‘begrip tonen’, ‘mijn emoties beheersen’ werd door één grote golfslag weggespoeld. Het duurde dagenlang en deed me naar adem happen. 

Ik had me, na bijzonder heftige relationele omstandigheden, eerst ontzettend triest gevoeld, teneergeslagen, kapotgeslagen, klein. Maar dit was duidelijk iets anders. Ik voelde me zo boos, kwaad, woest zelfs. Kwaad om wat er gebeurd was. Kwaad om wat er mij aangedaan was. Woest voor de moeilijke tijd die me nog te wachten stond. Het trok van in mijn haarwortels tot helemaal in mijn tenen. Het deed mijn hart sneller slaan. Het zette mijn longen open. Het was best griezelig en donker. Maar tegelijk - wat een bevrijding! Wat een nieuwe gewaarwording!

En in plaats van dit gevoel met alle macht weg te duwen. In plaats van me hiertegen te verzetten, liet ik het bruisen. Ik liet het me overspoelen. En ik voelde zo’n ongelooflijke kracht. Een diepe levensenergie, die al een hele tijd opgesloten zat. ‘Tot hier en niet verder’, zei mijn kwaadheid. En ‘nu is het genoeg geweest’. Mijn grenzen stellen werd onoverkomelijk. En dat maakte alles anders…

In therapie had ik geoefend met het uitspreken van een gevoel bij wat ik vertelde. Ik had geleerd om bij mijn emoties te blijven. Keer op keer had ik moeten proberen voelen waar een emotie ergens in mijn lichaam zat. Ik hoorde Gabor Maté in een podcast vertellen dat kwaadheid een hele gezonde manier van je systeem is om te tonen waar iemand over je grenzen gaat. En na al die kleine stapjes, kon mijn kwaadheid zich ineens ontplooien in haar volle glorie. 

Storm - This is what therapy did for me

anger - divorce - grief - boundaries

It felt like a massive tidal wave washing over me. My entire upbringing of swallowing my anger and keeping my emotions at bay, was swept away by a single huge wave. It lasted for days and left me gasping for breath.

After a particularly traumatic break-up, I had initially felt incredibly sad, dejected, and small. But this was clearly something else. I felt angry, furious even. Angry about what had happened. Angry at what had been done to me. Furious at the difficult time that still lay ahead of me. It ran from the roots of my hair right down to my toes. It made my heart beat faster. It was quite eerie and dark. But at the same time – what a relief! What a new sensation!

And instead of pushing this feeling away with all my might. Instead of resisting it, I let it surge through me. I let it wash over me. And I felt such incredible strength. A deep life force that had been locked away for a long time.‘This far and no further,’ said my anger. And ‘enough is enough’. Setting my boundaries became insurmountable. And that changed everything…

In therapy, I had practised expressing a feeling in relation to what I was saying. I had learnt to stay  with my emotions. Time and again, I had to try and feel where an emotion was located somewhere in my body. I heard Gabor Maté say in a podcast that anger is a very healthy way for your system to alert you that someone is crossing your boundaries. And after all those small steps, my anger was suddenly able to unfold in all its glory.