Grenzen - Dit heeft therapie voor mij gedaan 

grenzen stellen - geen energie - alopecia - auto-immuunziekte - vermoeidheid

Grenzen stellen, daar had ik last mee, zei mijn therapeut. Hoe zo? Ik voelde me betrapt, als een klein kind door de juf.

Het klopte natuurlijk wel dat ik telkens opnieuw tegen een muur liep. Het werk, de kinderen, het huis … het was allemaal vaak te veel. Als ik na het werk in de auto zat te stressen, niet zeker of ik op tijd bij de opvang zou zijn, voelde ik me een hamstertje rennend in een wiel.

Zo was het toch gewoon in deze levensfase, dacht ik. Dus deed ik wat yoga en een wandeling af en toe in de hoop het te blijven volhouden. En toen begon het: flauwvallen, huilbuien, geen energie. Mijn haar dat in plukken uitviel door de auto-immuunziekte alopecia. Ik veranderde van werk, probeerde week-menu’s en volgde podcasts over baas worden van je tijd.

Tijdens groepstherapie werd het me voor het eerst echt duidelijk. Een deelnemer zou door de hele groep liefdevol ontvangen worden. Hij werd op kussens gelegd, mensen streelden zijn armen. Iets in mij zei: ‘Nee!’ Ik wou het niet. En in plaats van te doen zoals de groep, luisterde ik naar die stem diep in mijn buik. Ik negeerde al de paniekerige stemmetjes in mijn hoofd die schreeuwden dat dit niet hoorde. Ik stak geen vinger uit, ademde en bleef bij mezelf.

Die nacht zat vol paniek. Ik draaide en keerde. Tegen de ochtend besefte ik wat het was. Ik had mijn grenzen gesteld. En niet wat andere mensen daarover zouden denken was het probleem, maar wel iets diep in mij dat vond dat ik altijd moest klaarstaan voor iedereen. Dat neen zeggen een vreselijke straf zou opleveren.

In therapie leerde ik dat ik dat moest oefenen. Eerst bij mensen die voor mij niet belangrijk waren. Zo snapten die paniekerige stemmetjes dat er helemaal niks ergs gebeurde. En de stem van diep uit mijn buik die weet wat goed is voor mij, werd sterker en sterker.

‘Setting boundaries, that’s what I was struggling with,’ my therapist said. ‘How so?’ I felt caught out, like a small child by the teacher.

It was true, of course, that I kept hitting a brick wall time and time again. Work, the children, the house… all of it was often too much. When I was sitting in the car after work, feeling stressed and unsure whether I’d make it to school on time, I felt like a little hamster running on a wheel.

That’s just how it was at this stage of life, I thought. So I did some yoga and went for a walk now and then, hoping to keep going. And then it started: fainting spells, crying fits, no energy. My hair falling out in clumps due to the autoimmune condition alopecia. I changed jobs, tried weekly meal plans and listened to podcasts about taking control of your time.

It was during group therapy that it really dawned on me for the first time. A participant was to be lovingly welcomed by the whole group. He was laid on cushions, people were stroking his arms. Something inside me said: ‘No!’ I didn’t want that. And instead of going along with the group, I listened to that voice deep in my gut. I ignored all the panicky little voices in my head screaming that this wasn’t right. I didn’t lift a finger, I breathed and stayed true to myself.

That night was filled with panic. I tossed and turned. By morning, I realised what it was. I’d set my boundaries. And the problem wasn’t what other people might think about it, but rather something deep inside me that felt I always had to be there for everyone. That saying ‘no’ would result in a terrible punishment.

In therapy, I learnt that I had to practise this. First with people who weren’t important to me. That way, those panicky little voices realised that nothing bad was happening at all. And the voice from deep within my gut, which knows what’s good for me, grew stronger and stronger.

Storm - Dit heeft therapie voor mij gedaan 

woede - relatiebreuk - verdriet - grenzen stellen

Het voelde als een gigantische vloedgolf die me overspoelde. Mijn hele opvoeding van ‘boosheid inslikken’, ‘begrip tonen’, ‘mijn emoties beheersen’ werd door één grote golfslag weggespoeld. Het duurde dagenlang en deed me naar adem happen. 

Ik had me, na bijzonder heftige relationele omstandigheden, eerst ontzettend triest gevoeld, teneergeslagen, kapotgeslagen, klein. Maar dit was duidelijk iets anders. Ik voelde me zo boos, kwaad, woest zelfs. Kwaad om wat er gebeurd was. Kwaad om wat er mij aangedaan was. Woest voor de moeilijke tijd die me nog te wachten stond. Het trok van in mijn haarwortels tot helemaal in mijn tenen. Het deed mijn hart sneller slaan. Het zette mijn longen open. Het was best griezelig en donker. Maar tegelijk - wat een bevrijding! Wat een nieuwe gewaarwording!

En in plaats van dit gevoel met alle macht weg te duwen. In plaats van me hiertegen te verzetten, liet ik het bruisen. Ik liet het me overspoelen. En ik voelde zo’n ongelooflijke kracht. Een diepe levensenergie, die al een hele tijd opgesloten zat. ‘Tot hier en niet verder’, zei mijn kwaadheid. En ‘nu is het genoeg geweest’. Mijn grenzen stellen werd onoverkomelijk. En dat maakte alles anders…

In therapie had ik geoefend met het uitspreken van een gevoel bij wat ik vertelde. Ik had geleerd om bij mijn emoties te blijven. Keer op keer had ik moeten proberen voelen waar een emotie ergens in mijn lichaam zat. Ik hoorde Gabor Maté in een podcast vertellen dat kwaadheid een hele gezonde manier van je systeem is om te tonen waar iemand over je grenzen gaat. En na al die kleine stapjes, kon mijn kwaadheid zich ineens ontplooien in haar volle glorie. 

Storm - This is what therapy did for me

anger - divorce - grief - boundaries

It felt like a massive tidal wave washing over me. My entire upbringing of swallowing my anger and keeping my emotions at bay, was swept away by a single huge wave. It lasted for days and left me gasping for breath.

After a particularly traumatic break-up, I had initially felt incredibly sad, dejected, and small. But this was clearly something else. I felt angry, furious even. Angry about what had happened. Angry at what had been done to me. Furious at the difficult time that still lay ahead of me. It ran from the roots of my hair right down to my toes. It made my heart beat faster. It was quite eerie and dark. But at the same time – what a relief! What a new sensation!

And instead of pushing this feeling away with all my might. Instead of resisting it, I let it surge through me. I let it wash over me. And I felt such incredible strength. A deep life force that had been locked away for a long time.‘This far and no further,’ said my anger. And ‘enough is enough’. Setting my boundaries became insurmountable. And that changed everything…

In therapy, I had practised expressing a feeling in relation to what I was saying. I had learnt to stay  with my emotions. Time and again, I had to try and feel where an emotion was located somewhere in my body. I heard Gabor Maté say in a podcast that anger is a very healthy way for your system to alert you that someone is crossing your boundaries. And after all those small steps, my anger was suddenly able to unfold in all its glory.